'Yüce ışık' diye bahsediliyor kimi inançların metinlerinde/konuşmalarında Tanrı. Derinliğine gömüldükçe saflığı anlaşılan bir cevhere sahip ayrı rengi barındıran ebemkuşağı, aynı büyüklükte üç daire beliriverdi göz önünde. O üç daire, inananların yüreğinde; Tanrının dünya ile birleşimi, inançsızın beyninde de doğruluk, adalet ve dünya simgesi idi. Ebem kuşaklarının karşılıklı yansıması, üçüncüsünün; ikisinden eşit kaynaklanan ateşe denk düşmesi binlerce soruyu barındırıyordu aslında. Niceliğe düşecekse fikrimiz, üçten kastı doğruluk ve adaletin birleşimine denk düşen dünyaya oturuyor kavramlar. Bu yer yüzünde dünyaya denk düşenler, doğruluk ve adalet, savunulacak davadır. Her köşe bucak, dokunduğumuz her maddenin yapı taşı bu anlayışa karşılık geliyor. Birey olduğumuz kadar sosyaliz de. Ben dediğimiz kadar biz demektir adalet ve doğruluk. Hayata tutunmak adına alınan yolun çıkış noktasına verdiğimiz isimse dünya; doğruluk ve adalet de toprak ile gökyüzünün birleşimidir sosyal dünyamızda. Yapılabilecek en son güzelliktir yaşamak adına, doğruluğu ve adaleti pusula almak.
Peki ya niteliğe gömülü bir fikir yürütme yolundan gidersek? O vakit de 3 rakamı diyalektikten kopup Tanrının dünya ile birleşimini nitelendiriyor diyebiliriz. Tanrı ile dünyayı niteliksel düşünmek de öyle yaman ki, sıralarda öğrendiğimiz matematik dili bu kavramı açıklamakta yetersiz, felsefe de ondan aşağı kalır gibi değil elbette. İki kelime toplamı fenomenlerin dünyasında bambaşka anlamlar barındırmakta. Kalp yetersiz gelir mi açıklamalara? Zaman ve mekan ötesine gidebilmek de anlamı kolaylaştırabilir. İnsan vücudundan sıyrılabilen fani olmaz ki. Fani olmadığımız sürece her bilgi anlaşılabilir desek de tözün özünü kavramaya lisanımız yeter mi? Benden ötesine varışımız Tanrı ile dünyanın birleştiği çizgiden ibarettir diye farz edebiliriz. Ancak farz edebiliriz. Sonuçta bu düşünceler içine gömüldükçe fani ve materyalist değilizdir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder